Συνήθως η συκωταριά τηγανίζεται αλευρωμένη για να αποκτήσει τραγανή, ρόδινη κρούστα και σβήνεται με ελάχιστο χυμό λεμονιού ή κρασί. Εδώ φτιάχνουμε την πολίτικη εκδοχή, στην οποία, μετά το τηγάνισμα, προστίθενται γιαούρτι και πάπρικα.
Το προηγούμενο βράδυ βάζουμε τα έντερα σε μια λεκάνη με νερό που να τα καλύπτει, στύβουμε και ένα λεμόνι (για να ασπρίσουν) και τα βάζουμε στο ψυγείο. Την επομένη τα βγάζουμε από τη λεκάνη, πιάνουμε τη μία άκρη από το έντερο και με τα δάχτυλα...
Η κ. Βαρβάρα Μπελαδάκη-Κοκκίνη συνιστά το ρύζι να το ρίχνουμε όταν επιστρέφουμε από την εκκλησία ή όταν είμαστε έτοιμοι να δειπνήσουμε.
Η μαγειρίτσα αξιοποιεί την ποικιλία μανιταριών που βρίσκουμε πια σε αφθονία στην αγορά, αντικαθιστά το παραδοσιακό μαρούλι με ρόκα, ενώ πολύ ενδιαφέρον γευστικό αποτέλεσμα δίνει ο συνδυασμός των μυρωδικών και των μπαχαρικών.
Η νοστιμιά οφείλεται στο γεγονός ότι το ρύζι βράζει στο ζωμό όπου μαγειρεύτηκε το κατσικάκι. Σερβίρεται σε γάμους σε όλη την Κρήτη, αλλά και σε πανηγύρια και γιορτές.
Ενα «μυστικό» που μοιράστηκε μαζί μας η κ. Κοκκίνη: Δεν σκεπάζουμε την κατσαρόλα όπου βράζει το σταμναγκάθι, για να μείνει πράσινο.
Το γνωστό μας κλέφτικο, αλλά και το εξοχικό και το γιούλμπασι, είναι εκδοχές αυτού του ψησίματος, μόνο που περιέχουν συνήθως τυρί, προσθήκη που κάνει το φαγητό πιο πλούσιο και πιο βαρύ, αλλά όχι πιο νόστιμο, αφού το κρέας είναι αρκούντως γευστικό...
